Een beetje geschiedenis

Er bestaat documentatie die wijst op aanwezigheid van prehistorische vestigingen in de streek van Gubbio vanaf midden Paleolithicum. Onlangs zijn er zeer dicht bij de stad archeologische sites teruggevonden uit de Bronstijd. Gubbio was een zeer belangrijk centrum voor de bevolking van Umbri , zoals blijkt uit de Tafelen van Gubbio (IIIe-Ie eeuw v.C.), het bekendste epigrafisch overblijfsel van Italie uit de periode voor het Romeinse Rijk. Het betreft zeven bronzen tafelen met rituele aanwijzingen voor bepaalde ceremonies en beschrijvingen van de opbouw van de stadstaat “iguvina” (Gubbio). Vanaf de IIIe eeuw v.C. ging Gubbio een verbond met Rome aan.

De volksstam Crustumina verkreeg stadsrechten en Gubbio floreerde in de beginperiode van het Rijk, zoals vandaag de dag nog blijkt uit talloze archeologische overblijfselen (o.a. het Theater). Toen het Romeinse Rijk ten onderging werd Iguvium (Gubbio) vernietigd door de gotische oorlog. Daarna maakte de stad deel uit (soms met voorspoed) van het Byzantijnse Rijk, maar ontrok zich aan deze heerschappij in de VIIIe eeuw, om vervolgens meerdere keren door Longobardische koningen bezet te worden. In de loop van de XIe eeuw ging Gubbio over van een bewind onder de bisschop
op een eigen gemeentebestuur.

Zowel Barbarossa (1163) als Hendrik VI (1191) lieten aan de consuls van Gubbio een ruime rechtsbevoegdheid en privileges die afgunst opwekten in het nabijgelegen Perugia. In 1217 werd Eugubium (Gubbio) door Perugia verslagen en moest ze afzien van haar ambities om de stad verder uit te breiden. Vanaf 1262 zorgt een Welfische overheersing voor een lange periode van vrede en voorspoed, afgezien van de poging van de Ghibellijnen om zich van de stad meester te maken in 1300. Gubbio kende een groot inwonersaantal, de ambachten ontwikkelden zich (vooral de wolbewerking), er werden nieuwe stadsmuren gebouwd en indrukwekkende gemeentelijke paleizen.

Deze vooruitgang komt in 1350 tot een einde als Giovanni Gabrielli stadsheer wordt. Kardinaal Albornoz verslaat in 1354 deze tiran en plaatst Gubbio (met beperkte autonomie) onder het bewind van de Kerk.
De stad verzet zich hiertegen in 1376 en niet lang daarna neemt bisschop Gabriele Gabrielli de macht over.
Er volgt een periode van onderlinge strijd en tenslotte komt Gubbio onder het bewind van Montefeltro te  staan (1384). De overheersing van graven en hertogen van Urbino (Montefeltro tot 1508, Della Rovere tot 1631), voornamelijk het stadsbestuur van Guidantonio en Federico van Montefeltro, zorgt voor een redelijk florerende periode zowel voor de bevolking als voor de ambachten. Onder het bestuur van Federico wordt er begonnen met de bouw van het Dogenpaleis in renaissance stijl.

Zelfs tijdens de korte overheersingen van Valentino (1502) en Lorenzo dei Medici (1516-1519) blijft de bevolking van Gubbio trouw aan de heren van Urbino. De periode onder het bewind van de Kerk wordt gekenmerkt door geleidelijk verval op economisch en politiek vlak. Onder het bewind van Napoleon maakt de stad deel uit van de Cisalpijnse Republiek (1798), van de Romeinse Republiek (1798-1799) en vervolgens, van 1808 tot 1814 van het Italische Rijk. In 1860, vlak na de annexatie door het Rijk Itali , wordt Gubbio bij Umbri gevoegd.